ΜΝΗΜΕΣ

Άθελα της η κωλόγρια μου ξύπνησε μνήμες και θυμούς....
Την ευχαριστώ για την αφορμή που μου δωσε....
Άν είναι να κάτσεις να το διαβάσεις βάλε και την
εκπομπή που χω πιο κάτω να παίζει....

Ξαπλωμένος στο κρεβάτι "νοσοκομείου"
μετά από ατύχημα με την μηχανή...
Οι φτέρνες γδαρμένες να τρέχουν αίμα
αλλά εσύ να μην νιώθεις πόνο γιατί
έχεις χτυπήσει την σπονδυλική σου στήλη...
Το ξέρεις ότι κάτι πάει στραβά αφού
ούτε νιώθεις τα πόδια σου ούτε να τα κουνήσεις μπορείς...
Κι έρχεται ο "γιατρός" κρατώντας
στα χέρια του τις ακτινογραφίες...
Αφού τις υψώνει στο φως και τις κοιτάει
με ύφος δέκα καρδιναλίων ανακοινώνει
στους συγγενείς και φίλους που βρίσκονται στο δωμάτιο σου
και από έξω από αυτό:
"Μόλις του περάσει το μετατραυματικό σοκ
μπορεί να πάει σπίτι του δεν έχει τίποτα"
και συ με έναν σπόνδυλο σπασμένο, διαλυμένο,
να προσπαθείς να διαμαρτυρηθείς αλλά
να μην μπορείς να σηκωθείς να του σβήσεις
το ηλίθιο χαμόγελο από τα χείλη του...
.................................
Πέρασαν μερικά χρόνια κι έχεις καταφέρει
μετά από μεγάλες περιπέτειες και με την βοήθεια
Ανθρώπων και Γιατρών, αληθινών κι όχι γιαλαντζί ,
κι έχεις ορθοποδήσει, κυριολεκτικά.
Πάνω που αρχίζεις να μην έχεις πια εκείνους τους εφιάλτες
όπου άκουγες μέταλλα να συνθλίβονται, κοκάλα να σπάνε...
χτυπάει το τηλέφωνο μέσα στην μαύρη νύχτα...
- Τι σκατά να θέλουν τέτοια ώρα;;; αναρωτιέσαι...
- Έλα στο νοσοκομείο ο φίλος σου ο Α...
χτύπησε με την μηχανή....
Φτάνεις στο γνωστό "νοσοκομείο"
που ούτως ή άλλως σου ξυπνάει μνήμες
και προσπαθείς να μάθεις πως είναι ο κολλητός σου...
Βλέπεις ένα γιατρό και βγαίνει από τα επείγοντα,
τον σταματάς και γεμάτος αγωνία τον ρωτάς:
"Το παλικάρι που έφεραν πριν από καμιά ώρα...
έχει χτυπήσει πολύ"
Εκείνος απαθέστατα χωρίς καν να σε κοιτάξει,
χωρίς να ρωτήσει ποιος είσαι, χωρίς προειδοποίηση
σου αμολάει την κεραμίδα...
"Ποιος; αυτός με την μηχανή; αυτός έχει πεθάνει."
.......................
Κι ύστερα ο κόσμος γύρω σου θολώνει κι όταν επανέρχεσαι
είναι οι υπόλοιποι φίλοι που έχουν μαζευτεί
και προσπαθούν να απελευθερώσουν τον "γιατρό"
από τα χέρια σου που έχεις τυλίξει γύρω από τον λαιμό του.....
................................
Στην πορεία γνώρισα και ΓΙΑΤΡΟΥΣ και ΧΑΣΑΠΗΔΕΣ
και ΕΔΩ και στο ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ
.......................................

Τάβλι

Είχε μέρες που σύχναζα σ’ ένα μικρό παλιό (παραδοσιακό με την καλή έννοια) καφενεδάκι. Φανταστικός καφές στην χόβολη, γλυκά του κουταλιού, «υποβρύχιο» και άλλα τέτοια. Το αποκορύφωμα κάθε απογέματος ήταν οι μυθικές παρτίδες ταβλιού μεταξύ του ιδιοκτήτη (καμιά εβδομηνταριά χρονών) και ενός συνομήλικου του θαμώνα. Ο ένας (ο ιδιοκτήτης) με την ποδιά του πεντακάθαρη έφερνε το τάβλι και τραβούσε μια καρέκλα, ο άλλος (ο θαμώνας) σαν να είχε βγει από ταινία του Φέρτη, αρχοντορεμπέτη τον είχα βαφτίσει στο μυαλό μου, ρουφούσε μια τζούρα από τον καφέ του και καλωσόριζε τον καθημερινό αντίπαλο του
- Έμαθες ή θες να μάθεις;;;
Και ξεκίναγε μία τιτανομαχία μέχρις εσχάτων που μάζευε όλο το καφενεδάκι πάνω από το τραπέζι χωρίς να ακούγεται κουβέντα παρά μόνο τα ζάρια, τα πούλια και οι δύο μονομάχοι
- Τα ζάρια στον μάστορα
- Τρέχα τώρα να προλάβεις
- Ντόρτια
- Ασόδυο
Και άλλα τέτοια σχετικά σε «αθλητικά» πάντα πλαίσια

Από τάβλι σκαμπάζω αρκετά και μέχρι την μέρα που τους είδα να παίζουν για πρώτη φορά πίστευα ότι είμαι «μάστορας», πράγμα που άλλαξε άρδην από τότε.
Μου καρφώθηκε λοιπόν η ιδέα να παίξω με έναν από τους δυό τους για να δω «πόσα απίδια πιάνει ο σάκος», αλλά όσες φορές κι αν το ζήτησα οι προσπάθειες μου έπεφταν στο κενό… ώσπου μια μέρα ο καφετζής, λόγω του ότι ο βοηθός του που «κράταγε» το μαγαζί την ώρα που έπαιζε τάβλι δεν είχε έρθει λόγω μιας ίωσης, δεν μπορούσε να παίξει και πάνω που όλοι είχαμε πάρει απόφαση ότι ο αγώνας αναβάλλεται ακούστηκε βαριά η φωνή του «αρχοντορεμπέτη»
- Μικρέ!!! Ναι εσένα λέω που τόσες μέρες μας έχεις λιβανίσει για να παίξεις, ξέρεις ή θες να μάθεις;;;
Κι όλα αυτά τα έλεγε δείχνοντας εμένα, για μια στιγμή δεν το πίστεψα και γύρισα να κοιτάξω μήπως εννοεί κανέναν άλλον. Όταν είδα όμως ότι όλοι κοίταγαν εμένα δεν χωρούσε αμφιβολία εμένα εννοεί. Την ίδια στιγμή ένιωσα σαν τον πιο τυχερό άνθρωπο στην γη αλλά και σαν χριστιανός που τον ρίχνουν στα λιοντάρια.
Που πας ρε κακόμοιρε με ομάδα τοπικού ερασιτεχνικού να παίξεις τσαμπιονς λιγκ;;; θελέστα και παθέστα, τώρα σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα.
Τραβάω την καρέκλα και κάθομαι, να και το τάβλι. Το ανοίγει…
- Τα άσπρα ή τα μαύρα;
Τα μαύρα πήγα να πω γιατί ταιριάζουν στην περίσταση αλλά κρατήθηκα
- Ότι να ‘ναι (ψέλλισα)
- Τ’ άσπρα λοιπόν , πόρτες πρώτα στήστα!
Κι άρχισα να στήνω τα πούλια μου παρακολουθώντας τον να στήνει τα δικά του σαν μαγεμένος
- Λοιπόν μικρέ άκου να μαθαίνεις, το τάβλι είναι όπως η ζωή θέλει τύχη θέλει και ικανότητα με το ένα ή το άλλο μόνο δεν καταφέρνεις πολλά, έχει καλές και κακές ζαριές πρέπει λοιπόν στις κακές ζαριές να χάνεις όσο το δυνατόν λιγότερα και τις καλές ζαριές να τις εκμεταλλεύεσαι όσο το δυνατόν καλύτερα, να μαθαίνεις από τα λάθη σου και να μην τα επαναλαμβάνεις, να σέβεσαι και να μην υποτιμάς τον αντίπαλο σου πάνω από όλα όμως να ευχαριστιέσαι την κάθε παρτίδα που παίζεις γιατί από κάθε μία έχεις να μάθεις κάτι και να γίνεις πιο καλός. Όταν είσαι νέος παίζεις με αυθορμητισμό και με άγνοια κινδύνου όσο μεγαλώνεις παίζεις πιο συνετά και σοφά, κατάλαβες;
- Εεε ναι νομίζω πως ναι…
Τα ζάρια κύλησαν, έξι πέντε… δεν έχει σημασία το πώς έληξε εκείνος ο αγώνας (έχασα μεγαλοπρεπέστατα βέβαια) αλλά το ότι ΕΜΑΘΑ όχι μόνο τάβλι.
17/2/2007AN205®

Συνάντηση

Σ’ έναν δρόμο κάποιας πόλης, μια τυχαία συνάντηση

- Δεν το πιστεύω!!!
- Αν είναι δυνατόν!!!
- Καλά πόσα χρόνια πάνε???
- Απ’ το σχολείο…
- Ναι ναι από την τρίτη λυκείου…
- Σχεδόν είκοσι χρόνια!!!
- Πως περνάει ο χρόνος…
- Ναι! Είδες!!!
- Πάμε να πιούμε ένα καφέ …κάτι, να τα πούμε
- Δεν έχω και πολύ ώρα, αλλά πάμε.

Αφού έκατσαν και παράγγειλαν και αφού ο ένας εξέτασε τον παλιό συμμαθητή του προσπαθώντας να βρει τον παλιό κολλητό του στον άνθρωπο που είχε απέναντι του

- Μια χαρά φαίνεσαι…
- Και συ και συ…
- Λοιπόν τι έγινε, πως είσαι;;;
- Ε, ξέρεις τώρα… καλά, παντρεύτηκα έχω και δύο παιδιά, έχω και μια καλή δουλειά, πολύ τρέξιμο δεν λέω αλλά καλά...
- Μπράβο ρε να σου ζήσουν, δηλαδή όλα εντάξει και είσαι ευτυχισμένος
- Εεε ναι… εσύ;;;
- Εγώ μπα δεν παντρεύτηκα ακόμα, μια φορά παραλίγο αλλά δεν έτυχε
- Από δουλειά;;;
- Διάφορα πράγματα, τίποτα σταθερό, σε διάφορα μέρη
- Ταξίδεψες δηλαδή;;;
- Ναι, μην φανταστείς τρελά πράγματα λίγο από δω λίγο από κει
- Και τώρα;;;
- Μόλις επέστρεψα στα πάτρια εδάφη και συνάντησα εσένα, απίστευτο ε;
- Μικρή πόλη
- Ναι πολύ μικρή, γι’ αυτό δεν με κράτησε…θυμάσαι στο σχολείο, αυτοκόλλητοι ήμασταν, θυμάσαι τα σχέδια που κάναμε;;;
- Τι πας και θυμάσαι τώρα πάνε χρόνια
- Ναι πάνε χρόνια…
- Και τι σε έφερε πίσω;;;
- Η ζωή κάνει κύκλους, κλείνει κύκλους παλιούς ανοίγει καινούριους κι ο ένας κύκλος με τον άλλον πάντα έχουν ένα ή περισσότερα σημεία επαφής…καταλαβαίνεις…
- Εεε ναι ναι
- Λοιπόν πως είναι η ζωή σου στην πόλη μας αυτόν τον καιρό;;;
- Πώς να ‘ναι ξέρεις τώρα τα ίδια, ρουτίνα…
- Ναι…

Η αμηχανία έχει απλώσει βαριά τα πέπλα της και οι δύο συνέχιζαν να ψάχνουν στον άνθρωπο που είχαν απέναντι τους τον παλιό συμμαθητή τον κολλητό που μαζί έκαναν σκανδαλιές, βόλτες, που μοιράζονταν τις χαρές και τις λύπες τους. Που πήγαν τα σχέδια για το μέλλον τους που όλα είχαν έναν κοινό παρονομαστή ότι θα είναι μαζί, που πήγαν οι όρκοι αδελφοποίησης που έγιναν σε μία μυστική τελετή με κλεμμένα τσιγάρα του μπαμπά, που είναι τα ποδήλατα τους που ορκίστηκαν να μην εγκαταλείψουν ποτέ, που είναι οι πρώτες τους κασέτες με ροκ μουσική που άκουγαν δυνατά στο δωμάτιο του ενός ή του άλλου μέχρι να αρχίσουν να διαμαρτύρονται οι γονείς τους, που να είναι αυτός ο παλιός πομπός απ’ όπου έκαναν «εκπομπές» που ακούγονταν μετά βίας έως το επόμενο τετράγωνο αλλά γι’ αυτούς ήταν σαν να τους άκουγε ο κόσμος όλος. Πού πήγαν όλα αυτά και ποιος είναι αυτός απέναντι μου;;;

- Ξέρεις πρέπει να φύγω, η δουλειά βλέπεις, ελπίζω να τα ξαναπούμε, χάρηκα!!!
- Ναι.. να τα ξαναπούμε και ‘γω χάρηκα, στο καλό να πας…

Συμβατικά, αθώα(???) ψέματα, αφού ούτε τηλέφωνα αντάλλαξαν ούτε είχαν σκοπό να ξανασυναντηθούν μ’ αυτόν που πήρε την θέση του κολλητού τους…
17/2/2007AN205®

Ψυχο-σύνθεση

Ο ψυχίατρος μου μετά από ενδελεχή έρευνα απεφάνθη με στόμφο :
- «Αγαπητέ μου, θα ήταν καλό να μάθετε ότι είστε πολυσχιδής προσωπικότητα»
- «Γιατρέ μου αυτό το γνωρίζουμε όλοι μας και συμφωνούμε , κάτι άλλο???»
- «Α!!! Μάλιστα κατάλαβα…. Και σε τι άλλο συμφωνείτε???»
- «Στο ότι ποτέ δεν φταίμε εμείς αλλά οι άλλοι – π…..α κοινωνία , δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω, γ………ο σύστημα, ο καθηγητής, ο εργοδότης κ.λ.π.»
- «Μάλιστα, μάλιστα, καταλαβαίνω! Δεν είναι τίποτα αγαπητέ μια μικρή υπερδιόγκωση των ΕΓΩ σας είναι……..»
- «Κάτι σαν φούσκωμα, σαν πρήξιμο δηλαδή???»
- «Εεεεε, ναι περίπου………»
- «Πες ρε γιατρέ μου γιατί όλοι οι άλλοι ΚΩΛΟΕΓΩΙΣΤΗ μ’ ανεβάζουν ΚΩΛΟΕΓΩΙΣΤΗ με κατεβάζουν»
12/2/2007 AN205®